W praktyce obrotu międzynarodowego stosowane są różnego rodzaju „klauzule”, które zastrzegają strony na wypadek wystąpienia przewidzianych w nich okoliczności. Tu zaliczyć należy „klauzulę” odnośnie do omówionych
wyżej kar umownych (umownego odszkodowania) a także klauzule takie jak:
1)    klauzula „siły wyższej”
2)    klauzula „zmienności cen” - zawiera postanowienia co do możliwości zmiany ustalonej przez strony kontroli ceny, gdy dojdzie do znacznego wzrostu lub obniżenia ceny rynkowej zakupionego towaru. Wiąże się to z jednej strony z możliwością zmiany (lub nawet rozwiązania) umowy na zasadzie porozumienia stron, a z drugiej z tzw. „klauzulą rebus sic stantibus”;
3)    klauzula określająca warunki odbioru towaru - wskazuje ona rodzaj badań, atestów jakościowych, jakim ma podlegać towar i miejsce przeprowadzenia kontroli. Chodzić tu przy tym może zarówno o kontrolę obligatoryjną (urzędową), jak i na zlecenie stron (kontrolę fakultatywną);
4)    klauzula reklamacji - określa sposób i termin zgłoszenia reklamacji, wymagane dokumenty itp.;
5)    klauzula nienaruszalności znaku (marki) towarowego, która zabrania kupującemu (odbiorcy) towar zmieniać pod jakimkolwiek pozorem znak (markę) sprzedanego towaru;
6)    klauzula ważności kontraktu - może uzależnić ważność kontraktu od uzyskania koncesji (licencji) eksportowej czy importowej, jeśli wymóg taki w danym kraju istnieje (por. wskazane wyżej postanowienia art. 11 pkt. 9 ustawy o działalności gospodarczej).
Wymienione „klauzule” należą do najczęściej występujących w obrocie
handlowym z zagranicą. Mogą być, rzecz jasna, formułowane i przyjmowane
przez strony kontraktu także inne, jeśli wynikać to będzie z konkretnych po-
trzeb zawieranej umowy. Niżej przedstawione zostaną jeszcze dwie, o dużej
doniosłości praktycznej, a mianowicie klauzula odnośnie do wyboru prawa
i klauzula arbitrażowa.